Παιδεία,κράτος και εθνική ταυτότητα




Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο
http://www.skepsou.gr/index.php/commentary/politics/199-ekpaideytikos-aytarxismos   βλέπουμε να τίθεται σε αμφισβήτηση η σχέση του κράτους με την παιδεία που πρέπει να λαμβάνει κανείς. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο συγγραφέας του άρθρου  θεωρεί ότι στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας, ο γονιός θα πρέπει να μπορεί να ζητά από το κράτος την παιδεία που θα παρέχει αυτό στο παιδί του. Γίνεται ακόμα λόγος για την ανάγκη ύπαρξης διαφορετικών βιβλίων για κάθε μάθημα  ώστε ο μαθητής να έχει τη δυνατότητα να διαλέξει το βιβλίο που έχει την ιδεολογία που τον εκφράζει.
     Αναμφισβήτητα  το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν είναι το καλύτερο δυνατό και σίγουρα υπάρχουν πολλές διορθώσεις που θα μπορούσαν να γίνουν.Όμως όπως σε όλα τα θέματα έτσι και δω υπάρχουν κάποιες κόκκινες γραμμές:
     Σύμφωνα με το σύνταγμα η παιδεία μεταξύ άλλων πρέπει να διαμορφώνει στο άτομο εθνική και θρησκευτική συνείδηση.Για να διαμορφωθεί η εθνική συνείδηση πρέπει το άτομο να γνωρίσει την ιστορία του λαού στον οποίον ανήκει, τον πολιτισμό του, τις αρετές και τα ελαττώματα του. Επίσης το άτομο πρέπει να νιώσει περήφανο που ανήκει στο συγκεκρίμενο έθνος ώστε να αποδεχτεί πιο εύκολα την εθνική του ταυτότητα.
     Εδώ βέβαια τίθεται το ερώτημα  "μα γιατί θα πρέπει να διαμορφώνεται εθνική ταυτότητα?"  Η εθνική ταυτότητα αποτελεί βασικό συνεκτικό δεσμό των ανθρώπων. Ουσιαστικά εκφράζει τον κοινό τρόπο ζωής,την κοινή γλώσσα, την κοινή θρησκεία, τις κοινές αντιλήψεις, τον κοινώ ηθικό κώδικα, τις κοινές αξίες και εμπειρίες ομάδων ανθρώπων που για πολλά χρόνια μοιράστηκαν τον ίδιο γεωγραφικό χώρο.Η κοινή εθνική ταυτότητα μάλιστα ξεφεύγει από τα όρια του κράτους   (π.χ. Ελλάδα και Κύπρος).Είναι ένας δεσμός που εξυπηρετεί την γενικότερη ανάγκη του ανθρώπου να μένει σε μια οργανωμένη κοινωνία μαζί με άλλα άτομα που έχουν κοινές εμπειρίες με αυτόν. Χωρίς την ύπαρξη  της εθνικής ταυτότητας στην πρώτη κοινωνική  ή οποιαδήποτε άλλη εσωτερική σύγκρουση  το κράτος θα διχάζονταν. Θα ήταν εύκολο για κάθε μερίδα του πληθυσμού που διαφωνούσε π.χ. με ένα νομοσχέδιο να εκδηλώσει αποσχιστικές τάσεις και να θέλει να ακολουθήσει την δική της πορεία.Έτσι το κράτος θα κατέρρεε καθώς τα άτομα που ζουν σε αυτό θα έτσι θα δρούσαν με βάση μόνο το προσωπικό τους συμφέρον σε κάθε διαφωνία με τους συντοπίτες τους.Έτσι μακροπροθεσμα θα οδηγούμασταν σε μια κατάσταση αναρχίας όπου θα επικρατούσε το δίκιο του ισχυρότερου μια κατάσταση που θα θύμιζε την εποχή των ανθρώπων των σπηλαίων, την εποχή πριν δημιουργηθούν τα κράτη.
      Βέβαια οι συμπεριφορές αυτές παρατηρούνται και σήμερα: Κάποιος που αρνείται να πάει στον στρατό, κάποιος που φοροδιαφεύγει, κάποιος που διορίζεται παράνομα ουσιαστικά δρα αντεθνικά- δεν νιώθει ότι συνδέεται με τα υπόλοιπα άτομα που ζουν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο με αυτόν και απλά έχει εγωκεντρική νοοτροπία. Σκοπός της διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας είναι λοιπόν να περιορίζονται αυτές οι συμπεριφορές και σίγουρα να μη καταλήγουν στο χειρότερο στάδιο όπου ο πολίτης δεν αισθάνεται πλέον καμιά σύνδεση με το κράτος-δηλαδή τους υπόλοιπους πολίτες!-.
      Για το λόγο αυτό η παιδεία θα πρέπει να παρέχεται από το κράτος που εκφράζει την θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών και βέβαια προστατεύει και τις μειοψηφίες, και όχι από ιδιώτες που έχουν δικά τους συμφέροντα. Ασφαλώς οι πολίτες πρέπει να έχουν λόγο στο τι παιδεία παρέχεται στα παιδιά τους αυτό όμως γίνεται μέσω της συμμετοχής τους στις δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν είναι δυνατό να υπάρχει δυνατότητα επιλογής πχ βιβλίου ιστορίας από οτν μαθητή , καθώς τότε δεν διαμορφώνεται μια αλλά 2 διαφορετικές εθνικές ταυτότητες που φυσικά οδηγούν σε διχασμό. Η εθνική ταυτότητα που προωθείται μέσω της παιδείας ,θα πρέπει να ταυτίζεται με την πλειοψηφία των πολιτών του κράτους. Για παράδειγμα το θρήσκευμα  μιας μικρής θρησκευτικής μειονότητας που ζει  σε ένα κράτος δεν χρείαζεται να αναλυθεί σε ένα μάθημα όσο το κυρίαρχο θρήσκευμα του κράτους.Ασφαλώς δεν γίνεται να αποσιωπηθεί  αλλά η αναφορά σε αυτό θα πρέπει να γίνει με βάση εθνικά κριτήρια και όχι επιστημονικά  που θα απαιτούσαν την ίση αναφορά σε όλα τα γνωστά θρησκεύματα.
      Το κράτος μέσω της παιδείας οφείλει να διαμορφώσει το άτομο ώστε να το κάνει περήφανο που ανήκει στη συγκεκριμένη κοινωνία και όχι σε ένα άλλο έθνος. Σε καμιά περίπτωση βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να παραχαραχθούν ιστορικά γεγονότα. Θα πρέπει  όμως τα γεγονότα να παρουσιάζονται αλλά και να εκφράζονται   έτσι ώστε ώστε ένα παιδί να εμπνέεται από την ιστορία του λαού του και όχι να την καταδικάζει.Για παράδειγμα  είναι εύκολο να πει κανείς  ότι πολλοί αγωνιστές του1821 πριν γίνει η επανάσταση, δούλευαν στην υπηρεσία των Τούρκων αν όμως κάτι τέτοιο προβληθεί σε μεγάλη έκταση δίνεται η εντύπωση σε ένα μικρό παιδί ότι οι αγωνιστές ήταν προδότες γιατί δουλεύοντας για τους Τούρκους ουσιαστικά τους βοηθούσαν.Ένα παιδί δεν είναι σε θέση να σκεφτεί,αναλύσει και να κρίνει ένα σώρο επιχειρήματα που μπορεί να ειπωθούν για το θέμα
 αυτό. Στην καλυτερη περίπτωση θα απορρίψει  ακόμα και την ιδέα της επανάστασης αφού θα νομίζει ότι την έπραξαν προδότες.
       Από κει και πέρα όμως αναμφισβήτητα χρέος του ατόμου και της οικογένειας του είναι να "ψαχτεί" πιο πολύ με βάση την παιδεία που θα του προσφέρει το σχολείο του. Αυτό άλλωστε το εμπνέει (ή πρέπει να το εμπνέει ) και η κρατική παιδεία,καθώς  πολλά μαθήματα δίνουν έμφαση στη σημασία της επιστημονικής έρευνας.Έτσι το άτομο θα αποκτήσει πιο ολοκληρωμένες γνώσεις, θα οξύνει την κριτική του ικανότητα και θα εκτιμήσει περισσότερο τις αρετές αλλά και θα κατακρίνει τα ελαττώματα του έθνους του. Επιπλέον έτσι θα αποκτήσει και την δυνατότητα να διαμορφώσεικαι αυτό σαν πολίτης του κράτους  ενεργά την εθνική ταυτότητα των μελλοντικών γενεών.
       Βέβαια η επιλογή αυτή είναι προσωπική -κάποια άτομα διαβάζουν εξωσχολικά επιστημονικά βιβλία κάποια άλλα όχι- αλλά αυτό δεν θα πρέπει να αφορά το κράτος που σαν σκοπό πρέπει να έχει πέρα από την μόρφωση  και την κοινωνική συνοχή. Γιατι προφανώς κανένα έθνος δεν είναι έθνος αγίων ώστε να έχει μόνο λαμπρές ιστορικές στιγμές  και εξέχουσες προσωπικότητες , κάθε έθνος έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του αφού τα έθνη απαρτίζονται από ανθρώπους. Αν όμως το ίδο το κράτος οδηγεί τους πολίτες του στο να το μισούν τότε οδηγείται από μόνο του στην αυτοδιάλυση του είτε αυτή είναι ηθική λόγω της αδιαφορίας των πολιτών προς τους ομοεθνείς τους/συντοπίτες τους, είτε ένας εμφύλιος πόλεμος, είτε αυτή έχει τη μορφή της πολιτιστικής ή και κυριαρχικής αφομοίωσης από ένα άλλο κράτος, το οποίο εκμεταλλέυεται την ελλιπώς διαμορφωμένη εθνική ταυτότητα.
         Και σίγουρα σκοπός  του κράτους αλλά και της παιδείας που παρέχει δεν πρέπει να είναι αυτός.

Ο πόλεμος των άστρων!

      Η αστρολογία  είναι  η μελέτη των επιδράσεων που έχει η θέση ορισμένων ουράνιων σωμάτων στη ζωή των ανθρώπων και στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους. Αρκετά περιληπτικά, η βασική θεωρία της αστρολογίας είναι η εξής: Καθώς η γη και ο Ήλιος κινούνται μέσα στο διάστημα, η Γη περιστρεφόμενη γύρω από τον ήλιο  "βλέπει" τον Ήλιο να καλύπτει έναν αστερισμό - να μπαίνει  δηλαδή  ανάμεσα στη Γη και το συγκεκριμένο αστερισμό.

      Αστερισμός καλείται μια ομάδα αστεριών που φαίνονται να είναι κοντά μεταξύ τους στον νυχτερινό ουρανό. Ενώνοντας τα άστρα με υποθετικές γραμμές μεταξύ τους προκύπτουν σχήματα τα οποία μπορεί να θεωρηθεί πως μοιάζουν με κάποια αντικείμενα. ( Αν και βέβαια το τι βλέπει κανείς σε ένα σύνολο σημείων ενωμένων  χωράει πολλή συζήτηση καθώς ακόμα και ενώνοντας τα ίδια σημεία με διαφορετικό τρόπο θα προέκυπτε και διαφορετικό σχήμα!)

Σύμφωνα λοιπόν με τους αστρολόγους, οι αστερισμοί  που  φαίνεται να καλύπτει ο ήλιος καθώς η γη κινείται γύρω του είναι 12 και αντιστοιχούν στα γνωστά ζώδια. Π.χ. αστερισμός του Κριου.  Αν δηλαδή κάποιος γεννηθεί  τη χρονική περίοδο κατά την οποία η γη  βρίσκεται σε θέση ως προς τον ήλιο που να φαίνεται ότι ο ήλιος είναι μπροστά  από τον αστερισμό του Κριου  τότε ο άνθρωπος αυτός έχει το ζώδιο του Κριου και ο χαρακτήρας του έχει τα χαρακτηριστικά που οι αστρολόγοι αποδίδουν στους Κριους.

     Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι πολλές πτυχές του χαρακτήρα καθορίζονται σύμφωνα πάντα με τους αστρολόγους και με τη θέση  πλανητών που ανήκουν στο ηλιακό μας σύστημα, ως προς την γη τη στιγμή που γεννήθηκε ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ακόμα και από τη θέση δορυφόρων πλανητών όπως η Σελήνη έτσι ώστε με τη γέννηση του κάθε άνθρωπος να έχει έναν μοναδικό αστρολογικό χάρτη όπως τον ορίζουν οι αστρολόγοι.Πέρα από αυτό, στη συνέχεια η θέση των άστρων και των πλανητών κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου καθορίζει σύμφωνα με τους αστρολόγους το πότε είναι μια "ευνοϊκή" ημέρα  για όλους τους τομείς της ζωής του -συναισθηματικά,οικογένεια, επαγγελματικά κλπ- ενώ μπορεί και να καθορίσουν σε ένα βαθμό το μέλλον του.

Στις μέρες πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν στην αστρολογία , κυκλοφορούν  αμέτρητα περιοδικά αστρολογίας, άνθρωποι γίνονται διάσημοι επειδή είναι αστρολόγοι και υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία  -τηλεπροβλέψεις, γραφεία αστρολόγων- που συνδέεται άμεσα με την αστρολογία.

        Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς τις αντιφάσεις στις οποίες πέφτει η αστρολογία καθώς και τα επιστημονικά κενά που εντοπίζονται μέσα στη θεωρία της , τη στιγμή μάλιστα που οι αστρολόγοι επιμένουν πως η αστρολογία είναι επιστήμη  και δεν έχει μεταφυσικό υπόβαθρο, ενώ διάχυτες στη θεωρία της είναι  και οι αυθαιρεσίες της.

       Ένα απλό παράδειγμα είναι  τα δίδυμα αδέρφια που έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες.Σύμφωνα με την αστρολογία αφού οι δίδυμοι γεννήθηκαν ακριβώς την ίδια ώρα θα έπρεπε να έχουν πανομοιότυπες συμπεριφορές, κάτι όμως που δεν ισχύει.

      Ένα ακόμα τρανταχτό λάθος είναι ο ισχυρισμός πως οι αστερισμοί που αντικρίζουν η γη και ο ήλιος είναι 12 ενώ στην πραγματικότητα, και σύμφωνα με αστρονομικές παρατηρήσεις (η αστρονομία σε αντίθεση με την αστρολογία, είναι πραγματική επιστήμη και αφορά την παρατήρηση των ουράνιων σωμάτων και του σύμπαντος γενικότερα με επιστημονικά μέσα) είναι 13. Εκτός δηλαδή από τους αστερισμούς που αντιστοιχούν στα 12 γνωστά ζώδια ο ήλιος σε κάποια περίοδο της περιφοράς της γης γύρω του φαίνεται αν βρίσκεται και μπροστά από έναν ακόμα αστερισμό, τον Οφιούχο ,για τον οποίο μάλιστα είχαν γίνει και ρεπορτάζ στις ειδήσεις παλαιότερα http://www.youtube.com/watch?v=8bYZwWYO1_0 . Παρόλο όμως το ότι ο αστερισμός αυτός όντως υπάρχει, οι αστρολόγοι απλά δεν τον λαμβάνουν υπόψιν τους εντελώς αυθαίρετα -τουλάχιστον από καθαρά επιστημονική άποψη-.

Επιπλέον οι αστρολόγοι, πάλι αυθαίρετα ,επιλέγουν να μην λαμβάνουν υπόψιν τους δορυφόρους πλανητών του ηλιακού συστήματος αστεροειδείς  ή και κομήτες  όταν διαμορφώνουν το λεγόμενο αστρολογικό χάρτη ενός ατόμου. Μάλιστα συνήθως περιλαμβάνουν γνωστά ουράνια σώματα και όχι αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν πιο πρόσφατα (π.χ. ο πλανητοειδής  "Σέντνα" που βρίσκεται έξω από την τροχιά του Πλούτωνα δεν περιλαμβάνεται στους περισσότερους αστρολογικούς χάρτες)

         Κάτι άλλο που δεν λένε οι αστρολόγοι είναι και το ποιος  είναι ο τρόπος που επηρεάζει η θέση μιας ομάδας άστρων ή ενός πλανήτη  τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ενός ατόμου  Ίσως μάλιστα  αυτό να εξηγούσε και το γιατί επιλέγουν συγκεκριμένα ουράνια σώματα και όχι όλα. Αρκετοί υποστηρικτές της αστρολογίας υποστηρίζουν πως  έχει να κάνει με τη βαρυτική έλξη των σωμάτων και το γεγονός πως ο άνθρωπος αποτελείται σαν οντότητα κατά ένα μεγάλο μέρος του από

 νερό. Δηλαδή όπως η έλξη της Σελήνης προκαλεί παλίρροιες στη Γη έτσι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Αν όμως είναι ζήτημα βαρυτικής έλξης σίγουρα στους αστρολογικούς χάρτες θα έπρεπε να περιλαμβάνονται περισσότερα αντικείμενα. Η βαρυτική έλξη F, 2 σωμάτων μάζας μ1 και μ2 που βρίσκονται σε απόσταση ρ μεταξύ τους δίνεται από τον μαθηματικό τύπο  F= G (μ1μ2)/ (ρ*ρ) δηλάδη είναι ανάλογη της μάζα του αντικειμένου και αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της απόστασης των αντικειμένων. Επομένως με αυτή την λογική ακόμα και οι τεχνητοί δορυφόροι της γης , ή ο διεθνής διαστημικός σταθμός  ασκεί έλξη σε έναν άνθρωπο που γεννιέται ακόμα και ο γιατρός- μαιευτήρας που κρατά το μωρό ασκεί βαρυτική έλξη , ακόμα και τα αντικείμενα στο δωμάτιο. Τα αντικείμενα αυτά είναι σίγουρα πιο μικρά από έναν πλανήτη ή από ένα άστρο όμως η απόσταση τους από τον άνθρωπο σε σχέση με αυτή του πλανήτη  είναι  ελάχιστη έτσι η διαφορά μάζας ισοσκελίζεται και ξεπερνιέται από τη διαφορά απόστασης καθώς η απόσταση επηρεάζει την βαρυτική έλξη πιο πολύ από ότι η μάζα ( η απόσταση στον τύπο που δίνει τη βαρυτική έλξη είναι υψωμένη στο τετράγωνο)

         Από το παραπάνω προκύπτει ότι σαν επιστήμη η αστρολογία αδυνατεί να δώσει έναν λογικό τρόπο που δείχνει το πως επηρεάζει η θέση ενός πλανήτη τη ζωή ενός ατόμου. Μήπως πρόκειται για κάποια άγνωστη δύναμη? Ναι ας το δεχτούμε αυτό αλλά και πάλι επιστημονικά πρέπει στις ίδιες συνθήκες να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα  (πχ η επιστήμη λέει ότι το νερό γίνεται πάγος στους 0 βαθμούς  για δεδομένες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας και αυτό όντως συμβαίνει πάντα)  Το παράδειγμα των διδύμων με διαφορετικές προσωπικότητες αποδεικνύει ότι για τις ίδιες αστρολογικές συνθήκες (ημερομηνία γέννησης) παίρνουμε διαφορετικά αποτελέσματα ( διαφορετική προσωπικότητα) κάτι τέτοιο δεν είναι επιστημονικό. Αλλά και τα γνωρίσματα προσωπικότητας΄που αποδίδονται στο κάθε ζώδιο είναι αυθαίρετα καθώς  το κάθε άτομο τείνει να δίνει σημασία μόνο στα γνωρίσματα που ισχύουν γι αυτό απορρίπτοντας όμως το γεγονός ότι στην λίστα των γνωρισμάτων που δίνει η αστρολογία για το ζώδιο του  βρίσκονται και άλλα γνωρίσματα που δεν ισχύουν. Προφανώς είναι εύκολο για τον καθένα να χωρίσει τους ανθρώπους σε 12 κατηγορίες  να αποδώσει μια ομάδα γενικών χαρακτηριστικών  στην κάθε μια από αυτή και κάθε άνθρωπος να θεωρεί  ότι η λίστα περιέχει όντως τα χαρακτηριστικά του  , αγνοώντας ηθελημένα το γεγονός ότι κάποια από τα χαρακτηριστικά που του αποδίδονται δεν ταιριάζουν με τον χαρακτήρα του, μια επιστήμη ή είναι απολύτως ακριβής ή δεν είναι επιστήμη!

       Στο δια ταύτα λοιπόν, ίσως σαν θέμα συζήτησης  ή στην στήλη κάποιου περιοδικού η αστρολογία να έχει πλάκα,  το θέμα όμως είναι ότι δεν αποτελεί επιστήμη  και άνθρωποι καλούνται  πολλές φορές να δώσουν  χρήματα σε αστρολόγους που θα τους πουν το μέλλον και άλλα τέτοια θαυμαστά. Με τη λογική που θα διώκονταν νομικά κάποιος που θα υποσχόταν πως έχει τη φιλοσοφική λίθο και μπορεί να κάνει τα μέταλλα χρυσάφι, θα έπρεπε σήμερα να θεωρείται παράνομη η αστρολογία  αφού στηρίζεται στην εξαπάτηση ανθρώπων  χρησιμοποιώντας πρακτικές που δεν έχουν επιστημονικό υπόβαθρο.Ο άνθρωπος οφείλει να αφήνει  πίσω του πρακτικές που οδηγούν 

στον σκοταδισμό ειδικότερα όταν αυτές  κερδοσκοπούν εις βάρος του  με ανύπαρκτη ουσιαστικά επιχειρηματολογία για την ορθότητα τους.

 

Διαίρει και Βασίλευε


Ένα ενδιαφέρον Video  για την προπαγάνδα και την χειραγώγηση των πληθυσμών



http://on-news.gr/2012/06/04/dieri-ke-vasileve-remake-dite-to-olo-ke-proothiste-to/

Το κράτος-επιχείρηση (2)

Ποιος είναι ο σκοπός της λειτουργίας του κράτους?  Είναι  προφανές ότι το κράτος δημιουργείται ώστε να εξασφαλίζει την προστασία και την ευημερία των πολιτών του.Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να ζήσουν μόνοι τους δεν θα δημιουργούσαν κράτη. Επομένως το κράτος πρέπει να εκφράζει τη συλλογική βούληση αυτών που το αποτελούν (ή τουλάχιστον της πλειοψηφίας τους)  και να αποτελεί τον εγγυητή των δικαιωμάτων όλων των πολιτών που ανήκουν σε αυτό.
Στις μέρες μας ακούμε πολλά για ιδιωτικοποιήσεις και  περιορισμό του κράτους λόγω της διαφθοράς που επικρατεί στο δημόσιο τομέα.
Πράγματι πολλές δημόσιες επιχειρήσεις είναι υπερχρεωμένες ή λειτουργούν προβληματικά σε σχέση με ιδιωτικές.
Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι ο χαρακτηρισμός  "δημόσια" σημαίνει ότι μια επιχείρηση υπάγεται στον άμεσο έλεγχο του κράτους-των πολιτών.
Έτσι σε μια δημόσια επιχείρηση, ακόμα και με το σημερινά επίπεδα διαφθοράς, θεωρείται αδιανόητο να μην τηρείται η εργασιακή νομοθεσία και να μην προστατεύονται οι υπάλληλοι της.
Η διαφθορά στις δημόσιες επιχειρήσεις έγκειται σε υπερτιμολογήσεις, σε πρόσληψη επιπλέον προσωπικού για ψηφοθηρικούς λόγους αλλά και σε συμφωνίες που όντως βλάπτουν τα συμφέροντα του δημοσίου ώστε να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα ιδιωτικών εταιριών.
Είναι επόμενο λοιπόν δημόσιες εταιρίες να μην εμφανίζουν κέρδος αφού  τα συμφέροντα τους καταστρατηγούνται από επιτήδειους που ηθελημένα  "βάζουν μέσα " την εταιρία για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα.
Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι υπάρχει και χαμηλότερη παραγωγικότητα όσον αφορά τους υπαλλήλους του δημοσίου τομέα.
Η απάντηση σε αυτό το επιχείρημα είναι ότι η χαμηλότερη παραγωγικότητα μπορεί να οφείλεται στο ότι ή γίνεται περισσότερη δουλειά στον ίδιο χρόνο  -οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είναι πιο παραγωγικοί- ή στο ότι απλά στον ιδιωτικό τομέα το ωράριο εργασίας είναι μεγαλύτερο.
Είναι προφανές ότι το 2ο  σίγουρα ισχύει καθώς ο νόμος για το 8ωρο  έχει πλέον τυπικά καταργηθεί στον ιδιωτικό τομέα ενώ στο δημόσιο εφαρμόζεται κανονικά.Από αυτή την άποψη ο ιδιωτικός τομέας είναι πιο παραγωγικός επειδή λειτουργεί παράνομα
επιμηκύνοντας το ωράριο εργασίας κατά πως τον βολεύει. Αν σε αυτό προσθέσουμε επιδόματα  που δεν πληρώνονται  ή παραβλέπονται π.χ. η αναγνώριση ενός μεταπτυχιακού διπλώματος, βλέπουμε ότι εύκολα μια ιδιωτική εταιρία μπορεί να αυξήσει τις ώρες εργασίας παράνομα αλλά και να μειώσει και τις αποδοχές των υπαλλήλων της επίσης παράνομα. Από αυτή την άποψη είναι εύκολο να είσαι πιο κερδοφόρος.
Η άλλη άποψη λέει ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν τον φόβο της απόλυσης και για αυτό είναι επίσης πιο παραγωγικοί. Αυτό ισχύει αλλά κίνητρα παραγωγικότητας και έλεγχος των υπαλλήλων μπορεί να γίνει και στο δημόσιο. Σε τελική ανάλυση κάποιος που πληρώνεται από το δημόσιο και αποδεικνύεται ότι δεν δουλεύει  είναι σαν να υπεξαιρεί χρήματα του δημοσίου.
Άλλο όμως το ξεπούλημα του δημοσίου και άλλο η ανάγκη εξυγίανσης του. Ο δημόσιος τομέας δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μια επιχείρηση που δεν πάει καλά και την κλείνουμε επειδή δεν βγάζει κέρδος.Το κράτος όπως προείπαμε πρέπει να εξυπηρετεί τους πολίτες του. Ισως το πλοίο της άγονης γραμμής σε ένα μικρό νησί να μην αποφέρει κέρδη στο κράτος, όμως  αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει να εξυπηρετείται ο πληθυσμός ενός ολόκληρου νησιού. Τα κοινωνικά αγαθά δεν πρέπει να μετρούνται με χρήματα. Ένα νοσοκομείο μπορεί να μην έχει κέρδη αλλά σώζει ανθρώπινες ζωές.
Επομένως εταιρίες με δημόσιο χαρακτήρα που διαχειρίζονται κοινωνικά αγαθά  δεν θα πρέπει να γίνονται έρμαια ιδιωτών.Ο ιδιώτης σκέφτεται το προσωπικό του κέρδος  και δεν εκφράζει τη συλλογικότητα που εκφράζει το κράτος. Αν το συμφέρον του υποδείξει να κλείσει μια εταιρία του θα την κλείσει αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειές καθώς σε τελική ανάλυση είναι και δικαίωμα του.
Το κράτος όμως δεν πρέπει να είναι επιχειρηματίας ούτε να αξιολογεί τις επιχειρήσεις του με βάση το οικονομικό κέρδος  αλλά με βάση το κοινωνικό όφελος που προσφέρουν.
Από εκεί και πέρα  κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη ελέγχου στις δημόσιες επιχειρήσεις που θα εξασφαλίζει την ομαλή αλλά όχι απαραίτητα κερδοφόρα λειτουργία τους. Σε αυτό θα μπορούσε να χρησιμποιηθεί και ο ιδιωτικός τομέας παρέχοντας δηλαδή στελέχη ανεξάρτητα  της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας που θα ασχολούνταν με την εύρυθμη λειτουργία του δημοσίου και που θα έχουν σαν αποστολή να προστατεύουν το δημόσιο από πολιτικά συμφέροντα. Είναι γνωστό εξάλλου ότι σε πολλά ξένα κράτη ήδη  η δημόσια διοίκηση λειτουργεί ανεξάρτητα της εκάστοτε κυβέρνησης. Ένα τέτοιο σχήμα που θα λειτουργούσε με βάση τους νόμους και με γνώμονα την κοινωνική ωφέλεια θα αποτελούσε ένα ιδανικό μοντέλο λειτουργίας του δημοσίου.
    Γιατί το κράτος δεν είναι επιχείρηση!

Το κράτος-επιχείρηση


http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article255

Μετανάστες και ανθρωπισμός


http://ellanodikis.blogspot.gr/2012/04/blog-post_5053.html

Κοινωνικότητα και ιδιαιτερότητα

http://www.nygma.gr/mag/thoughts/tho_02_07.html