Προσεγγίζοντας την αλήθεια


http://www.bousoutas.gr/%CE%91%CE%9B%CE%97%CE%98%CE%95%CE%99%CE%91.pdf


    Το παραπάνω άρθρο  κάνει μια αναλυτική αναφορά στην αλήθεια, τα είδη της και τους τρόπους προσέγγισης της.Σίγουρα το να προσπαθεί να βρει κανείς την αλήθεια για το νόημα των πάντων  είναι δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο επίτευγμα. Είναι λογικό να υπάρχουν πολλές θεωρίες γύρω από το θέμα  και πάλι να μην εξαντλείται.
     Δεν πρέπει όμως να  θεωρούμε ότι  με αυτό το σκεπτικό πρέπει να αντιμετωπίζονται όλα τα θέματα. Μέσω τον τρόπων αναζήτησης της αλήθειας (λογική,στοχασμός κ.α.) που αναφέρονται στο άρθρο μπορούμε να βρούμε ή να προσεγγίσουμε την αλήθεια σε  πολλά θέματα. Συχνά η εύρεση της αλήθειας έχει να κάνει με την σωστή επιλογή κριτηρίων  για κάποια ζήτημα."Π.χ. είναι καλύτερο το τάδε ή αυτό και γιατί"; Σε ζητήματα που αφορούν τον άνθρωπο για παράδειγμα,  μια πρόταση θα ήταν να σκεφτόμαστε  τον άνθρωπο σαν βιολογική αλλά και πνευματική οντότητα, οπότε βασικό κριτήριο θα ήταν η  ανάλογη ανάπτυξη και των δύο αυτών τμημάτων του ανθρώπου. Ακόμα και όταν 2 άτομα δεν δίνουν την ίδια αξία στα κριτήρια με τα οποία προσεγγίζουν ένα θέμα οπότε και είναι εύλογο ότι θα καταλήξουν σε 2 διαφορετικές αλήθειες, θα πρέπει να δώσουμε έμφαση στη σημασία των κριτηρίων που επέλεξε ο καθένας. αλλά και να ερευνήσουμε το γιατί ο καθένας δίνει διαφορετικό βάρος στο ίδιο κριτήριο -προφανώς επειδή ο καθένας επηρεάζεται από τα δικά του μη αντικειμενικά βιώματα- Βέβαια επειδή όσο να είναι οι άνθρωποι έχουν αρκετά κοινά βιώματα είναι εύκολο να εξεταστεί  το πότε κάποιος γίνεται μη αντικειμενικός εξαιτίας προσωπικών του βιωμάτων.Με αυτό το σκεπτικό η αντικειμενική αλήθεια είναι με το μέρος αυτού που δεν έχει αφήσει τα προσωπικά του βιώματα να επηρεάζουν την κρίση του ή τουλάχιστον τα έχει αφήσει σε λιγότερο βαθμό. Έτσι για παράδειγμα ένας  εκ γενετής τυφλός μπορεί να ισχυριστεί ότι η όραση δεν είναι απαραίτητη στον άνθρωπο επειδή αυτός τα καταφέρνει και ζει άνετα αν και τυφλός - είναι λογικό για τον ίδιο να μη δίνει  σημασία στην όραση σαν αίσθηση αφού την στερείται αλλά δε σημαίνει ότι είναι και σωστό.
      Το ότι σε όλα τα θέματα υπάρχουν εξαιρέσεις  δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια αντικειμενική αλήθεια  για αυτά. Η εξαίρεση εξάλλου είναι από μόνη της ένα ξεχωριστό θέμα και για αυτό έχει και αυτή την δική της αντικειμενική αλήθεια η οποία ίσως και να διαφέρει από αυτή του γενικού κανόνα. Σε πολλά θέματα  πάλι πολλοί   μιλάνε για "υπό τις τάδε συνθήκες" και φυσικά πάλι αναφέρονται σε εξαιρέσεις!
       Τώρα το αν μια αλήθεια καλύπτει κάποια άτομα σε διαφορετικό βαθμό  π.χ. "μισώ αυτόν τον άνθρωπο ή θέλω να σκοτώσω αυτόν τον άνθρωπο" , αυτό δε σημαίνει  ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια. Π.χ. στο συγκεκριμένο παράδειγμα η αλήθεια είναι ότι  ο συγκεκριμένος άνθρωπος δημιουργεί κάποιο πρόβλημα. Είναι απολύτως φυσικό όλοι οι άνθρωποι  να μην συμφωνούν απόλυτα σε κάτι όπως και το να μην έχουν τον ίδιο βαθμό  αντίδρασης σε ένα ερέθισμα. Ο βαθμός ταύτισης της αλήθειας δεν μπορεί φυσικά να μετρηθεί με ποσοστά, αλλά δεν μπορεί να γίνει επίσης και ένα παιχνίδι λέξεων πχ  το "αναγνωρίζω ότι είναι καλό"  με το " αναγνωρίζω ότι είναι καλό αλλά έχει και αρνητικές πλευρές"  εύλογα προδιαθέτει κάποιον ότι  εννοεί σίγουρα πως το συγκεκριμένο πράγμα είναι καλό -ανεξάρτητα από κάποιες αρνητικές πλευρές-.
       Σε πολλά ζητήματα που δεν είναι τόσο θεωρητικά αλλά αφορούν την καθημερινότητα μας, τις ανθρώπινες σχέσεις, την πολιτική και άλλους τομείς της ανθρώπινης ζωής η αντικειμενική αλήθεια υπάρχει και θα πρέπει να αναζητείται μέσω του διαλόγου της μόρφωσης και άλλων τρόπων.
       Αν δεν υπήρχε μια αντικειμενική αλήθεια σε τόσα καθημερινά και μη ζητήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας  τότε  κάθε είδους συμπεριφορά θα έπρεπε να γίνεται αποδεκτή όσο αντικοινωνική και να ήταν αφού κατά βάθος "θα είχε τη δική της αλήθεια". Επίσης η ανταλλαγή απόψεων δεν θα είχε κανένα νόημα αφού ο καθένας θα είχε την αλήθεια του.Φυσικά όλα αυτά θα οδηγούσαν την ανθρωπότητα σε παρακμή ίσως και εξάλειψη. Αντίθετα η αναζήτηση της αντικειμενικής αλήθειας σε διάφορους τομείς έθεσε τους κανόνες της ηθικής, της κοινωνικής συμπεριφοράς, της ανάπτυξης των επιστημών και βέβαια της διαδικασίας της σκέψης και του διαλόγου. Το ότι σε δύσκολα και πολύπλοκα  ζητήματα  όπως πχ το "νόημα της ζωής" ( κατά τη γνώμη μου πολύ γενικό θέμα)  που προσεγγίζουν (για όσους τουλάχιστον την αποδέχονται) τα όρια της μεταφυσικής,  είναι δύσκολο να βρεθεί η αντικειμενική, απόλυτη αλήθεια δε σημαίνει  ότι δεν υπάρχει. Χρέος μας είναι να προσπαθήσουμε να την ανακαλύψουμε ή να την προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν  περισσότερο και όχι να απαρνηθούμε εύκολα τη σπουδαιότητα αυτών των θεμάτων ισχυριζόμενοι πως ο καθένας  έχει μια δική του αλήθεια  καθώς αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να  ειπωθεί και ως: " ο καθένας ζει το δικό του ψέμα".

Θεσμοί και πρόσωπα


http://ksipnistere.blogspot.gr/2011/06/blog-post_1024.html

            Το παραπάνω άρθρο  επισημαίνει την ειδοποιό διαφορά μεταξύ του θεσμού και του προσώπου που τον αντιπροσωπεύει. Με λίγα λόγια τα πρόσωπα δεν ταυτίζονται με τον θεσμό  απλά τον αντιπροσωπεύουν. Αν δεν αντιπροσωπεύεται σωστά ο θεσμός δεν σημαίνει ότι είναι λάθος σαν θεσμός αλλά  ότι παρερμηνεύεται ή ακόμα χειρότερα παραποιείται από τον αντιπρόσωπο του.

        Δυστυχώς σήμερα αυτή η διαφορά δεν γίνεται κατανοητή από όλους. Συχνά ακούγεται το σύνθημα  "να καεί το ... η βουλή" ακόμα και από απλούς πολίτες που βέβαια έχουν κάθε δίκιο να διαμαρτύρονται για τη σημερινή δύσκολη οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Όμως άλλο το να διαμαρτύρεσαι επειδή η δημοκρατία δεν εφαρμόζεται σωστά στη χώρα σου και άλλο το να ζητάς την κατάλυση της δημοκρατίας. Καλώς ή κακώς (για μένα καλώς!) η δημοκρατία με τα όποια ελαττώματα και ατέλειες της, είναι γενικά αποδεκτή ως το καλύτερο δυνατό πολίτευμα  αφού προσανατολίζεται στο να εκφράζεται η γνώμη των πολιτών για την διακυβέρνηση τους  με βάση την αρχή της πλειοψηφίας και ταυτόχρονα προστατεύει και τις μειοψηφίες.

            Συχνά σήμερα βλέπει κανείς στο δρόμο ασπρόμαυρες αφίσες αναρχικών  με συνθήματα που λένε " η δημοκρατία απέτυχε καιρός να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας" αλλά και από την άλλη πλευρά  το γνωστό " αυτό που χρειάζεται είναι να γίνει μια χούντα". Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις αποτελούν απευθείας επίθεση στους θεσμούς και όχι στα πρόσωπα που   παραποίησαν το νόημα των θεσμών και για αυτό είναι ανεύθυνες αλλά και επικίνδυνες. Γιατί έστω ότι καίμε  την βουλή και γινόμαστε "αυτοδιαχειριζόμενοι" όπως π.χ. υποστηρίζουν οι αναρχικοί. Θα λυθεί κάποιο πρόβλημα? 'Η μήπως χωρίς την προστασία των νόμων και των θεσμών ενός κράτους ο άνθρωπος απλά θα επιστρέψει στην εφαρμογή του δίκαιου του ισχυρότερου και μάλιστα στην πιο ακραία και πρωτόγονη του μορφή? Αντίστοιχα για αυτούς που ζητάνε μια χούντα ένα απολυταρχικό πολίτευμα δηλαδή, ποιος από αυτούς μπορεί να μας εγγυηθεί ότι  οι κυβερνώντες σε ένα τέτοιο πολίτευμα θα τα κάνουν όλα τέλεια (άνθρωποι δεν θα είναι κι αυτοί?)  και επιπλέον ότι δεν θα παρασυρθούν (ακόμα και αν έχουν τις καλύτερες προθέσεις)  από το γεγονός ότι θα έχουν την απόλυτη δύναμη κι εξουσία να κάνουν ό,τι θέλουν (το ότι η απόλυτη εξουσία διαφθείρει άλλωστε δεν νομίζω να το λένε τυχαία)
              Επομένως το να  συγχέουμε τα πρόσωπα με τους θεσμούς  οδηγεί συνήθως σε επίθεση κατά των θεσμών  χωρίς μάλιστα τις περισσότερες φορές να δίνεται και μια βιώσιμη εναλλακτική ως αντίβαρο των καταργηθέντων θεσμών. Υπάρχει όμως και ένα ακόμα πρόβλημα που είναι αρκετά σημαντικό όταν γίνεται σύγχυση  προσώπων και θεσμών. Συχνά οι άνθρωποι  πιστεύοντας πως  ένας θεσμός συνδέεται με το πρόσωπο που τον εκπροσωπεί, αποφεύγει να κάνει το καθήκον του απέναντι στο θεσμό με τη λογική ότι δεν σέβεται το πρόσωπο που τον εκπροσωπεί. Για παράδειγμα συχνά ακούμε : " τι θα πληρώσω φόρους στους κλέφτες? ", " θα πάω στο στρατό να υπηρετώ τους καραβανάδες?", " θα είμαι καλός χριστιανός ενώ οι παπάδες οι ίδιοι δεν τηρούν αυτά που λένε? " και διάφορα άλλα λιγότερο και περισσότερο επικίνδυνα.
             Έτσι διαταράσσεται η κοινωνική συνοχή καθώς κάποιοι υπακούν στους θεσμούς και κάποιοι άλλοι επιλέγουν να μην υπακούσουν "στα σημεία που δεν τους αρέσουν". Επιπλέον  ενθαρρύνεται η αδιαφορία και ο ωχαδερφισμός  ως προς τις υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι στο κράτος αφού παρέχεται στον πολίτη το άλλοθι "επειδή δεν μου αρέσει αυτός που έχει νομοθετήσει μια κατάσταση που είναι υποχρεωτική για όλους εγώ κρίνω ότι μπορώ να παραβώ  τον νόμο και να συνεχίσω να ζω με τις ίδιες συνθήκες που ζουν και αυτοί που όντως τον τηρούν" Σίγουρα όταν δεν μας αρέσει ένα πρόσωπο  ακόμα κι ένας θεσμός, έχουμε το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε αλλά όχι το δικαίωμα να παρανομήσουμε. Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι  συχνά η επιλογή του να παρανομήσει κάποιος  απέναντι σε ένα θεσμό επειδή δεν του αρέσει το πρόσωπο που τον εκπροσωπεί, εκτοπίζει την άλλη του επιλογή που είναι να αγωνιστεί σαν πολίτης μέσα από τις νόμιμες διαδικασίες που προβλέπονται από τον ίδιο τον θεσμό ώστε να αλλάξει την κατάσταση. Το πιο συχνό παράδειγμα σε αυτό είναι η αποχή στις εκλογές. Όπως γνωρίζουμε η αποχή από την ψηφοφορία είναι παράνομη. Όμως κι εκεί πολλοί λένε: " τι θα πάω να ψηφίζω ανίκανους πολιτικούς?" Έτσι  όμως δεν μπαίνουν στην διαδικασία να πολιτευτούν οι ίδιοι και να δημιουργήσουν έναν κομματικό σχηματισμό  που να τους εκπροσωπεί και να μπορέσει να παλέψει για τα συμφέροντα τους. Και αν σκεφτεί  κανείς ότι στις τελευταίες εκλογές το ποσοστό της αποχής ήταν μεγαλύτερο από αυτό που πήρε το πρώτο κόμμα τότε καταλαβαίνουμε ότι το γεγονός αυτό είναι ανησυχητικό.
                Οι θεσμοί παρέχουν στον πολίτη όλους τους μηχανισμούς που χρειάζεται για να αλλάξει ή να μεταρρυθμίσει και τους ίδιους τους θεσμούς (τουλάχιστον σε μια τυπική δημοκρατία). Επομένως η κατάργηση ή η απαξίωση τους δεν έχει νόημα. Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι οι θεσμοί δεν είναι κάτι απροσπέλαστο που μας επιβλήθηκε ξαφνικά αλλά αποτελούν ανθρώπινα δημιουργήματα που σχεδιάστηκαν με βάση την ανάγκη του ανθρώπου να ζει καλύτερα.(Για αυτό και οι ίδιοι τις περισσότερες φορές προβλέπουν και την δυνατότητα τροποποίησης τους) Από κει και πέρα ακόμα πιο εύκολο είναι να αλλάξει κανείς τα πρόσωπα που εκπροσωπούν τους θεσμούς.Χωρίς όμως θεσμούς και νόμους που διέπουν την συμπεριφορά μας μέσα σε μια κοινωνία  η κοινωνική ειρήνη ,ασφάλεια και συνοχή  θα αποτελέσουν παρελθόν. Η κατάσταση αυτή δεν διαφέρει από αυτή που επιθυμούν όσοι διαστρέφουν τους θεσμούς  και το ρόλο τους προς ώφελος τους και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους ανάξιους  εκπρόσωπους των θεσμών  που όλοι θα έπρεπε να απεχθανόμαστε. Χρέος του ενεργού πολίτη δεν είναι να μετατρέπει την δίκαιη αγανάκτηση του σε βία, παρανομία,αδιαφορία  ή σε μίμηση της συμπεριφοράς που τον έκανε να αγανακτήσει "πχ με κλέβει το κράτος το κλέβω κι εγώ" με πρόσχημα τα πρόσωπα που εκπροσωπούν τους θεσμούς, αλλά  να τη μετατρέπει σε γόνιμο και νόμιμο  αγώνα για  πραγματικές αλλαγές που θα βοηθήσουν στη σωστή λειτουργία των θεσμών.

Αλήθειες για το ευρώ την ευρωπαϊκή ένωση  και την κρίση




http://xsefoto.blogspot.gr/2012/06/8_16.html#more

     Τα παραπάνω ζητήματα  (όπως φάνηκε) δυστυχώς δεν είναι γνωστά σε όλους. Προσωπικά πιστεύω πως η Ευρωπαϊκή ένωση σαν θεσμός θα μπορούσε  να  προσφέρει πολλά στα κράτη και στους λαούς αν είχε οργανωθεί σωστά και σταματούσε να εξυπηρετεί συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

      Είναι αναγκαίο τα οργανωμένα κράτη να έχουν συλλογικά όργανα  ώστε να παίρνονται από κοινού  αποφάσεις, αυτό αποτελεί άλλωστε και μια γενικότερη έκφραση της δημοκρατίας. Φυσικά τα κράτη πρέπει να εκπροσωπούνται ισότιμα σε τέτοιους οργανισμούς. Αυτό σημαίνει ότι ένα κράτος δεν θα πρέπει να έχει περισσότερες ψήφους επειδή έχει δυνατότερη οικονομία,στρατό ή πληθυσμό. Το να βγάζεις αντιπρόσωπους σε συλλογικά όργανα που εκφράζουν κράτη  με βάση τον πληθυσμό του κάθε κράτους, (έτσι γίνεται πχ στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο) ουσιαστικά προϋποθέτει  ότι οι πολίτες όλων των κρατών  αυτών  ζουν με τις ίδιες συνθήκες και έχουν κοινές επιδιώξεις και συμφέροντα. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει είναι άλλωστε γνωστό το χάσμα μεταξύ του βόρειου τμήματος της ΕΕ και του νότιου.  Όταν λοιπόν οι ευρωβουλευτές ενός πολυπληθούς κράτους όπως πχ η Γερμανία υπερκαλύπτουν τους ευρωβουλευτές περισσότερων από ένα κράτη-μέλη,   (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C_%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF) είναι επόμενο να προωθούνται πολιτικές περισσότερο συμφέρουσες για τη Γερμανία -έστω κι αν ο διαχωρισμός του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου είναι με βάση τα ευρωπαϊκά κόμματα και όχι τα κράτη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σήμερα αποτελούν κυβερνήσεις συνασπισμών, έτσι για παράδειγμα στην Ελλάδα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ,ΔΗΜΑΡ, ανήκουν σε διαφορετικά ευρωπαϊκά κόμματα αλλά όμως έχουν σχηματίσει μαζί κυβέρνηση. Έτσι ουσιαστικά όσο πιο πολλούς ευρωβουλευτές έχει μια χώρα τόσο καλύτερα μπορεί να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα- Το δικαίωμα του βέτο που έχει μια χώρα-μέλος είναι σίγουρα ένα μέσο προστασίας αλλά όμως ουσιαστικά προστατεύει από προτάσεις άλλων αλλά δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στην προσπάθεια μιας χώρας με λίγους ευρωβουλευτές να περάσει μια  ΔΙΚΗ ΤΗΣ  πρόταση. Κάθε κράτος μέλος λοιπόν θα έπρεπε να έχει μια ψήφο στο ευρωκοινοβούλιο ισότιμη με αυτές των υπολοίπων.

      Οικονομικά είναι σίγουρα λάθος το να δίνεις κοινό νόμισμα σε χώρες με διαφορετικές ανάγκες που παράγουν διαφορετικά αγαθά και έχουν διαφορετικές  δυνατότητες. Έτσι σήμερα η Γερμανία έχει ανάπτυξη ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στα όρια της χρεωκοπίας. Ένα κοινό νόμισμα εξυπηρετεί χώρες με κοινές δυνατότητες, κοινούς ρυθμούς ανάπτυξης, κοινή πολιτική  αλλά και κοινό βιοτικό επίπεδο. Αν η Ουγκάντα αποκτήσει ξαφνικά κοινό ρυθμό ανάπτυξης με την Ελβετία  δε σημαίνει ότι έχει και τις ίδιες δυνατότητες, η αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης μιας χώρας μπορεί μπορεί να σημαίνει ότι  πέρασε από το σημείο που οι κάτοικοι της  ζούσαν σε αχυροκαλύβες  στο σημείο που ζουν σε πολυκατοικίες, τη στιγμή που σε μια άλλη χώρα να σημαίνει το ίδιο ποσοστό  ότι πλέον γίνεται χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας και όχι μόνο συμβατικών. Το ποσοστό σαν ανάπτυξη είναι δηλαδή το ίδιο αλλά εκφράζει διαφορετικό μέγεθος. Αν τώρα αναλογιστούμε και το πόσο περίεργοι και διφορούμενοι είναι όλοι οι οικονομικοί δείκτες ανάπτυξης μιας χώρας φτάνουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι τα κριτήρια χρήσης κοινού νομίσματος θα έπρεπε να είναι πολύ πιο αυστηρά. Το να έχεις ανεπτυγμένες και λιγότερες ανεπτυγμένες χώρες με κοινό νόμισμα στη ουσία διευκολύνει τις ανεπτυγμένες χώρες να εξάγουν τα προϊόντα τους στις λιγότερο ανεπτυγμένες ενώ κάνεις τις μη ανεπτυγμένες χώρες λιγότερο ανταγωνιστικές αφού πουλάνε και αυτές ό,τι παράγουν σε ένα πολύ "ακριβό" νόμισμα. Όταν λοιπόν για παράδειγμα στην Ελλάδα είχαμε δραχμές, ένας Αμερικάνος τουρίστας ερχόταν να δώσει δολάρια γιατί είχε μεγάλη αγοραστική δύναμη ( η αξία του δολαρίου ανέβαινε σε σχέση με τη δραχμή) σήμερα όμως με το ευρώ το δολάριο χάνει αξία σε σχέση με το ευρώ επομένως δεν είναι συμφέρον για κάποιον που έχει δολάρια να έρθει σε μια χώρα που έχει ευρώ.

         Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν κοινές οικονομικές αποφάσεις μεταξύ κρατών  αλλά αυτές να γίνονται στο πλαίσιο ότι τα ισχυρά κράτη της ένωσης θα βοηθήσουν τα υπόλοιπα να ισχυροποιηθούν, να σταθεροποιηθούν και στη συνέχεια να περάσουν στο κοινό νόμισμα. Δυστυχώς όμως αυτό δεν γίνεται: δεν υπάρχουν επαρκείς μηχανισμοί ελέγχου που να εξασφαλίζουν ότι τα κονδύλια που δίνονται σε μια χώρα χρησιμοποιούνται  σωστά και για ώφελος του λαού της και δυστυχώς φαίνεται αυτό να γίνεται με σκοπό τη δημιουργία χρέους των χωρών που λαμβάνουν τα κονδύλια ώστε μετά να μπορούν να χειραγωγηθούν εύκολα από τα κράτη-δανειστές τους.    Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι στα πλαίσια της κοινής  οικονομικής πολιτικής η ΕΕ  επιδοτέι συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα  και παραμελεί  άλλα τα οποία όμως μπορεί να αποτελούν την βάση της αγροτικής παραγωγής μιας χώρας.Kάτι τέτοιο έγινε και στην Ελλάδα όπου οι αγρότες (όσοι μείνανε) επενδύουν σεεκτροφή σαλιγκαριών ενώ τόνοι ροδάκινων και άλλων φρούτων θάβονται σε χωματερές γιατί δε συμφέρει ή δεν πρέπει να πουληθούν 

              Καταλήγοντας οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η ΕΕ έχει πολλές δυνατότητες να προωθήσει την αρμονική συνεργασία των λαών της, την επίλυση πολλών προβλημάτων που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο σε τοπικό επίπεδο αλλά και να δώσει και μια  ισχυρή θέση στους λαούς της Ευρώπης σε παγκόσμιο επίπεδο.Για να γίνει αυτό θα πρέπει το κάθε μέλος της να  αγωνιστεί για την επίλυση όλων αυτών των προβλημάτων που αναφέραμε αλλά και άλλων που δεν τα παρουσιάσαμε εδώ. Κάθε μέλος της ΕΕ είναι στην ουσία η ίδια η ΕΕ και μπορεί να την διαμορφώσει. Αποστολή της ΕΕ θα πρέπει να είναι η εξίσωση του βιοτικού επιπέδου των λαών της  αλλά όχι η ισοπέδωση του. Έτσι σαν μια κοινωνία ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κρατών  γίνεται προφανές ότι   για να γίνει η εξίσωση των μελών της, τα ισχυρά κράτη είναι αυτά που θα πρέπει να κάνουν τις θυσίες που απαιτούνται ώστε να ενισχυθούν τα πιο αδύναμα και όχι το αντίθετο. Χρέος του κάθε πολιτικού είναι να αγωνιστεί για αυτά τα ζητήματα. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΕΕ είναι απλά ένας διεθνής οργανισμός στον οποίο κάθε χώρα συμμετέχει επειδή κρίνει ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της-τα συμφέροντα των πολιτών της-Αν λοιπόν κάποια στιγμή κριθεί  ότι πλέον τα συμφέροντα ενός κράτους δεν εξυπηρετούνται από την παραμονή του στην ΕΕ είναι μια απόλυτα φυσιολογική κίνηση το κράτος αυτό να αποχωρήσει από την ΕΕ.

Αναμνήσεις από την κάλπη...

    Μιας και για πρώτη φόρα  πήγα για εφορευτική  επιτροπή , επιτρέψτε μου να μοιραστώ  τις εμπειρίες μου μαζί σας. Σημειώστε ότι όλα τα γεγονότα που θα σας παρουσιάσω είναι 100%  αληθινά και συνέβησαν στο ίδιο εκλογικό τμήμα.

       Καταρχάς παρατήρησα εύκολα ότι ήμουν το μόνο μέλος της εφορευτικής επιτροπής (από τα 8 παρακαλώ) που είχε πάει. Σε λίγη ώρα σκάει  η εκλογική αντιπρόσωπος ΝΔ . Κάπου εκεί ξεκίνησε το σκηνικό αν μετατρέπεται σε ταινία κινουμένων σχεδίων με καρικατούρες χαρακτήρων ή ακόμα και σε καλοκαιρινή επιθεώρηση στο Δελφινάριο αν θέλετε: Η αντιπρόσωπος ήταν ψηλή ξανθιά  νεαρή καλλονή -αψεγάδιαστη και εξέπεμπε τον αέρα (τουλάχιστον σε εμένα)  "κάπου με έχουν διορίσει και ξεπληρώνω τη χάρη διαφορετικά ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ δεν θα ερχόμουν να ασχοληθώ με τα πολιτικά"(συμπαθέστατη πάντως η κοπελίτσα σαν άνθρωπος μην την  αδικούμε κιόλας!) Στη συνέχεια σκάει η εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ  με ξασπρισμένο ξανθό μαλλί, καμιά 10αριά χρόνια  πιο μεγάλη από την άλλη και φυσικά μακρύ φόρεμα  και εντελώς κουλτουριάρικο ύφος. Πιο αργά κατέφθασε η εκπρόσωπος του ΚΚΕ που φόραγε μαύρα ήταν μεγαλύτερη και από τις δύο και είχε φάτσα με ύφος Λιάνα Κανέλλη.Τελευταία (όταν άρχισε η καταμέτρηση ενώ οι άλλες είχαν έρθει αρκετά πιο νωρίς )  ήρθε και η εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ που θύμιζε κάτι από ζαβλακωμένη Μελίνα Μποτέλλη στους "ψίθυρους καρδιάς" (ψάξτε το και θα καταλάβετε).

         Στην αρχή της ψηφοφορίας έρχεται ένας από την εφορευτική του διπλανού τμήματος βλέπει αντιπρόσωπο ΝΔ και λέει" Μπα εσείς καλά πάτε εδώ είστε πολλοί (βασικά στα άλλα εκλογικά τμήματα δεν είχε επίσης προσέλθει κανείς της εφορευτικής ) ΚΑΙ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΩΡΑΙΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ!! Εν τω μεταξύ  οι "πολλοί" που είχε δει οφείλονταν στο γεγονός ότι η δικ. αντιπρόσωπος είχε φωνάξει τα 16χρονα παιδιά της για να βοηθήσουν αφού είδε ότι δεν θα έρχονταν κανείς.

            Σε λίγο σκάει άραβας δημοσιογράφος από Αλ τζαζίρα (ω ναι!) Ρωτά ευγενικά αν του επιτρέπουμε να μας τραβήξει πλάνα με την κάμερα και φυσικά του επιτρέπουμε. Κάνουν την δουλειά τους οι άνθρωποι φεύγουν  -ξεχνάνε και την κάμερα και γυρνάνε να την πάρουν- Σε λίγο ξαναέρχεται ο τύπος από δίπλα και ρωτάει :"Πως πάμε εδώ?  Η ΚΟΠΕΛΑ Η ΞΑΝΘΙΑ ΕΝΤΑΞΕΙ? "-ξαναφεύγει!

Περνά λίγη ώρα και συνειδητοποιώ ότι μας τραβάει με την κάμερα για αρκετή ώρα χωρίς καν να πει καλημέρα όχι να ζητήσει άδεια, Ελληνάρας δημοσιογράφος!(Απλά στέκονταν έξω από την ανοικτή πόρτα και τραβούσε).

          Στη συνέχεια αρχίζει η παρέλαση των ψηφοφόρων....πρώτη φορά είδα πόσοι πολλοί είναι οι ηλικιωμένοι 70+ που ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!( μα πολλοί όμως σας λέω) Γιαγιάδες να ζητάνε βοήθεια μέσα στο παραβάν... μια μάλιστα  φώναζε ότι ήθελε να είναι με την κόρη της και ΟΧΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟ και η κόρη της μάλιστα έλεγε ότι είχε δίκιο γιατί ήταν μάνα της. Τότε της είπα και εγώ "είναι μάνα σου αλλά δεν είστε ο ίδιος άνθρωπος και στα πολιτικά μπορεί να μην τα πηγαίνετε καλά"-προς έκπληξη μου όταν της το εξήγησα συμμορφώθηκε!!!! Μετά έρχεται ένας τύπος : "φίλε εγώ στο "θ" είμαι  ", λέει -"α εδώ έχουμε λ-μ του λέω, δεν είστε σε αυτό το τμήμα"

"ε εντάξει λ-μ λέει,κι  εγώ στο "θ" είμαι.Τελικά με το που το είπε κατάλαβε ότι δεν ξέρει καλά το αλφάβητο κι έφυγε........ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ αλλού.

          Επικό σημείο όταν μπαίνει Γερμανός φωτογράφος στο τμήμα για να τραβήξει φωτογραφίες τη διαδικασία. Βλέπει την  -celebrity  πλέον- αντιπρόσωπο ΝΔ και μένει! Τη βάζει να κάτσει πάνω σε ένα θρανίο και αρχίζει να την τραβά φωτογραφίες- χωρίς να τραβά ούτε κάλπες ούτε ψηφοφόρους ούτε ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ μέσα στην αίθουσα.  Εγώ για καμιά 10αριά λεπτά εξυπηρετώ ψηφοφόρους και όταν σηκώνω τα μάτια μου από το χαρτί βλέπω ότι ο τύπος ακόμα τραβάει- πάω να διαβάσω τον επόμενο κωδικό ψηφοφόρου σκεπτόμενος "τι λιγούρι είναι τούτος δω" αλλά σκάω σε υστερικό νευρικό γέλιο και φυσικά με αντικαθιστούν προσωρινά με το παιδί της δικαστικής αντιπροσώπου μέχρι να μου περάσει. Ο τύπος συνέχισε τη φωτογράφηση της ξανθιάς για κάνα 10λεπτο ακόμα. (Τι νόμιζε  ότι θα του την δώσουμε αν δεν έχουμε να πληρώσουμε το μνημόνιο? ) Έκλαψα κυριολεκτικά για πολλή ώρα από τα γέλια.Με το που φεύγει ο Γερμανός ο οποίος στο τέλος τράβηξε και γενικά πλάνα για το ξεκάρφωμα, έδωσε την κάρτα του στην ξανθιά και μετά από λίγο σκάει πάλι ο τύπος από το διπλανό τμήμα  ρωτώντας πάλι το  "πως τα πάμε?".

       Στη συνέχεια μια που έρχεται να ψηφίσει της λέει η δικαστικός: "κυρία μου είστε  στην εφορευτική  επιτροπή και δεν ήρθατε παρακαλώ καθίστε λίγο γιατί είναι άδικο να έχει έρθει μόνο ένα άτομο όλη την μέρα ( το άτομο ήμουν εγώ!) "Α εμένα δεν μου στείλανε χαρτί λέει αυτή" "Αυτό δεν μπορώ να το ελέγξω  αλλά αποδείξτε ότι είχατε πρόθεση να ρθείτε με το να καθίσετε να βοηθήσετε ή να κανονίσετε με τον κύριο να αλλάξετε κάποια ώρα" "ΑΑΑΑ λέει έχω το μωρό μου μαζί και δεν έχω που να το αφήσω" "Αφήστε το με τον κύριο που είναι μαζί σας" "α όχι δεν κάθεται φρόνιμο χωρίς εμένα- και στην τελική τι θα γίνει αν δεν κάτσω?" "Μπορώ να στείλω αστυνομικό σπίτι σας να σας φέρει με το ζόρι", τότε  πετάγεται ο άντρας της τύπισσας: "να τον στείλεις", "εδώ λέει μιλάμε σαν άνθρωποι το να σας στείλω αστυνομικό είναι το μόνο εύκολο". Τότε ο άντρας της τύπισσας λέει : "Ο ΝΟΜΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΕΦΟΡΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΖΕΙΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ  ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ" για να πάρει απάντηση "ο νόμος το λέει αυτό αν δεν γνωρίζουμε το ποια άτομα είναι για την εφορευτική ή αν ξέρουμε ότι όντως δεν μπορούν να έρθουν, επομένως το πρώτο που έπρεπε να κάνω ήταν να στείλω αστυνόμο σπίτι σας να ρωτήσει γιατί δεν ήρθατε" . Με τα πολλά επειδή είχαν και το παιδί μαζί φύγανε. Η επόμενη τέτοια περίπτωση επίσης παραπονέθηκε ότι δεν της στείλανε χαρτί αλλά αποδείχτηκε ότι είχε μετακομίσει και το χαρτί το είχανε στείλει στην παλιά διεύθυνση οπότε συμμορφώθηκε.

          Τέλος στην καταμέτρηση ξεχώρισε η αντιπρόσωπος του ΚΚΕ που ενώ μετράγαμε ψηφοδέλτια ΝΔ που ήταν σε πάκους και είχαμε μόλις μετρήσει τον πρώτο πάκο λέγοντας "18" αυτή είπε "α επομένως ΝΔ 18 ψήφοι" (σε εκλογικό τμήμα με 567 εγγεγραμμένους) για να συμπληρώσει αμέσως "α για μια στιγμή χάρηκα μόνη μου!"

        Σκεπτόμενος όλα αυτά τα οποία εντάξει έχουν την πλάκα τους, συνειδητοποιώ τι νοοτροπίες επικρατούν ποιος ψηφίζει και γιατί ψηφίζει ποια είναι η αίσθηση του καθενός για το καθήκον του απέναντι στο κράτος και κατ' επέκτασιν στους συνανθρώπους τους και πολλά άλλα. 

         Τώρα να μπω στον πειρασμό να τα συνδέσω και με το εκλογικό αποτέλεσμα? :)

Οι Βολεμένοι Έλληνες





http://xsefoto.blogspot.gr/2012/03/blog-post_6875.html

     Κατά τη γνώμη μου το  το χειρότερο με τους λεγόμενους βολεμένους Έλληνες πέρα από τον εγωισμό, την αδιαφορία  και τον ωχαδερφισμό που τους διακατέχει, είναι το γεγονός ότι πρόκειται για άτομα που αν είχαν προσπαθήσει να επιβιώσουν  νόμιμα  δεν θα είχαν να καταφέρει τίποτα. Παρατηρεί κανείς άτομα  με εκπαίδευση γυμνασίου να έχουν διοικητικές θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες, άτομα που δεν ξέρουν να χειρίζονται ηλεκτρονικό υπολογιστή (και το χειρότερο είναι ότι δεν ξεκινούν καν την προσπάθεια να μάθουν) Επιχειρηματίες  χωρίς καμιά μόρφωση  να έχουν κερδοφόρες επιχειρήσεις ( ή τουλάχιστον επιχειρήσεις που για κάποιο λόγο εξακολουθούν να δουλεύουν)  και να διαθέτουν κεφάλαιο , κάτι το οποίο φαντάζει άπιαστο όνειρο για έναν απόφοιτο  πανεπιστημίου που απλά ελπίζει να δουλέψει σαν υπάλληλος. Η γνώση τους αυτή ότι χωρίς την βοήθεια κάποιου πολιτικού "δεν θα είχαν στον ήλιο μοίρα"  σε συνδυασμό με την αδυναμία ή και την αδιαφορία τους όσον αφορά το να βελτιώσουν τις δυνατότητες τους και να μπορέσουν να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις, τους καθιστά απελπισμένους και φανατικούς υποστηρικτές του διεφθαρμένου συστήματος. Είναι μάλιστα αρκετοί ώστε να διαμορφώνουν το εκλογικό αποτέλεσμα ή να επιτρέπουν να γίνονται συζητήσιμες  εκφράσεις τύπου "μαζί τα φάγαμε"  αλλά και να δίνουν το άλλοθι της ψήφου τους (λαϊκή βούληση) σε αντιλαϊκά μέτρα.

       Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν  ότι  το όποιο "βόλεμα" τους παραχωρήθηκε έγινε σε βάρος άλλων συνανθρώπων τους. Επιπλέον το βόλεμα αυτό και εγωιστικά να το δει κανείς , σίγουρα δεν τους προσφέρει  την ποιότητα ζωής που θα είχαν αν το κράτος λειτουργούσε σωστά. Χωρίς δηλαδή μίζες  και σκάνδαλα αλλά με βάση το συμφέρον του πολίτη. Σε ένα κοινωνικό ευνομούμενο κράτος  όλοι οι πολίτες θα απολάμβαναν μια παιδεία που θα τους επέτρεπε  να αναπτύξουν τις δικές τους δυνάμεις  και να διεκδικήσουν νόμιμα τη θέση που τους αξίζει. Επιπλέον το κράτος θα μπορούσε να δαπανήσει περισσότερα χρήματα   για τον πολίτη καθώς δεν θα ήταν αναγκασμένο να συντηρεί κρατικοδίαιτες ιδιωτικές επιχειρήσεις και συμφέροντα ούτε να πληρώνει υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους και άτομα που δεν διαθέτουν καν τα τυπικά προσόντα για την εργασία τους. Δε λέμε βέβαια ότι δεν θα υπήρχε και κει φτώχεια και δυσκολίες -καθώς μιλάμε για ανθρώπινες καταστάσεις- αλλά σίγουρα θα υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες για όλους και το μέσο βιοτικό επίπεδο θα ήταν καλύτερο. Οι βολεμένοι Έλληνες και κάθε εθνικότητας, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το υποτιθέμενο βόλεμα είναι στην ουσία το δόλωμα που τους προσφέρεται  από το διεφθαρμένο σύστημα ώστε να εξαγοράζεται η σιωπή/ανοχή/υποστήριξη τους  σε οτιδήποτε εξυπηρετεί τα συμφέροντα του συστήματος. Πραγματικά έχω ακούσει ανθρώπους να λένε "εντάξει μου μείωσαν τον μισθό αλλά καλύτερα η μείωση από το να τα χάσω όλα". Παρέχοντας ανοχή στο σύστημα στην ουσία διαιωνίζουν αυτή την μίζερη κατάσταση τους,  το φόβο του  "τι θα γίνει αν αν φύγει από την εξουσία το πολιτικό κόμμα που μου έδωσε παράνομα τα προνόμια που έχω" και τα κληροδοτεί και στις επόμενες γενιές. Οι βολεμένοι  πρέπει να καταλάβουν  ότι αν κριθεί αναγκαίο για το σύστημα είναι εύκολο να χάσουν και αυτό το βόλεμα που τους προσφέρθηκε αλλά και ότι πέρα από το βόλεμα τους διακυβεύεται και πλήττεται  και η πρόοδος και η ευημερία όλων των υπόλοιπων "μη βολεμένων".Συνειδητοποιώντας αυτά οι βολεμένοι πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα  

που είναι να θυσιάσουν ό,τι τους προσφέρθηκε αρνούμενοι να στηρίζουν άλλο την υπάρχουσα κατάσταση. Έτσι ίσως να καταλήξουν  με μικρότερες απολαβές  με λιγότερα προνόμια , όμως τουλάχιστον αυτά που θα έχουν θα είναι αυτά που τους αντιστοιχούν νόμιμα και επιπλέον θα έχουν θέσει τις βάσεις για σταδιακή βελτίωση τόσο της δικής τους ζωής όσο και των συμπολιτών τους.

            Φυσικά κάποιοι από τους βολεμένους μπορεί να ισχυριστούν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν αυτήν την θυσία   γιατί θα χάσουν πάρα πολλά. Μεγαλοεπιχειρηματίες αλλά και άνθρωποι με ελάχιστα προσόντα που βρέθηκαν σε υψηλές θέσεις είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο πιθανοί υποψήφιοι να αρνηθούν να κάνουν το χρέος τους. Αυτοί που γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και ότι οι αλλαγές που θα έρθουν δεν θα τους επιτρέψουν να συντηρήσουν τα παράνομα κεκτημένα τους  (παρόλο που η κατάσταση συνολικά θα βελτιωθεί για όλους) είναι άτομα που σκέφτονται εγκληματικά και συμφεροντολογικά και που εκφράζουν την πραγματική διαφθορά στην κοινωνία. Γιατί ο φόβος ενός αμόρφωτου ανθρώπου να μη χάσει τη δουλειά του είναι αποδεκτός ως ένα σημείο, αλλά η συνειδητή  συμμετοχή  στο να εμποδίζεις την αλλαγή της  υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης γιατί έτσι  απλά κερδίζεις περισσότερα  είναι ουσιαστικά έγκλημα εναντίον του κράτους.

       Χρέος του κάθε συνειδητοποιημένου "μη βολεμένου" πολίτη είναι να  κάνει τους συνανθρώπους του να απαλλαγούν από τον φόβο της κατάρρευσης του συστήματος που τους στηρίζει εξηγώντας τους ότι ένα κοινωνικά πιο δίκαιο κράτος θα ήταν καλό και για το δικό τους συμφέρον και ότι μακροπρόθεσμα είναι κάτι που θα τους προσφέρει πολύ περισσότερα από το  προσωρινό τους "βόλεμα".Επιπλέον οι εκούσιοι υποστηρικτές του συστήματος θα πρέπει να διώκονται ποινικά (καθώς η υποστήριξη που τους παρέχεται από το σύστημα είναι πάντα  παράνομη) αλλά και να προβάλλονται στην κοινωνία ώστε να γίνεται γνωστό το πως λειτουργεί το σύστημα και το γιατί τα άτομα αυτά το υποστηρίζουν.

Τεχνολογία και ανθρωπισμός

      Οι  παλιότεροι θα θυμούνται το τηλεοπτικό σποτ που έδειχνε την εκτόξευση ενός διαστημοπλοίου σε αντιπαραβολή με ένα παιδί που λιμοκτονεί στην Αφρική και έθετε το ερώτημα:"Τι κόσμος είναι αυτός που στέλνει ανθρώπους στο φεγγάρι και αφήνει παιδιά στη Γη να πεθαίνουν;"

(Δυστυχώς δεν βρήκα link  για την διαφήμιση όποιος τον έχει διαθέσιμο παρακαλώ ας τον βάλει στα σχόλια). Είναι σαφές πως το σποτ υπαινίσσονταν πως πολλά χρήματα  που σήμερα ξοδεύονται για  επιστημονική έρευνα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

      Η αστοχία στο συγκεκριμένο συλλογισμό είναι ότι  η τεχνολογία με όλα τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα της , συνετέλεσε στη βελτίωση  της  ζωής του ανθρώπου. Βρέθηκαν θεραπείες για θανατηφόρες ασθένειες, αυξήθηκε ο μέσος όρος ζωής και πολλά άλλα. Χάρις στην τεχνολογία και την έρευνα  βρέθηκαν μέθοδοι που κάνουν αποδοτικότερη την παραγωγή των καλλιεργειών.Τα χρήματα λοιπόν που δαπανώνται στην έρευνα και στην τεχνολογία συμβάλλουν στην βελτίωση της ζωής όλων των ανθρώπων. Ακόμα και στο παράδειγμα του σποτ  πρέπει να πει κάποιος ότι  ο τομέας της εξερεύνησης του διαστήματος προσέφερε  πολλά τεχνολογικά επιτεύγματα στον άνθρωπο καθώς πολλά μηχανήματα εφευρέθηκαν  μέσω αυτού. (συνθετικά υφάσματα, αντικραδασμικές σόλες κ.α.)

    Το πρόβλημα λοιπόν  είναι ότι τα αποτελέσματα της έρευνας και της τεχνολογίας δεν προσφέρονται  σε όλους τους ανθρώπους. Έτσι για παράδειγμα μπορεί να εφευρίσκονται αποδοτικότερες μέθοδοι καλλιέργειας  αλλά  η πλεονάζουσα παραγωγή δεν δίνεται σαν βοήθεια σε χώρες του τρίτου κόσμου. Πόσο μάλλον να γίνει λόγος για εφαρμογή  αποδοτικότερων μεθόδων καλλιέργειας σε χώρες του τρίτου κόσμου. 

    Η τεχνολογία από την πλευρά της δίνει τη δυνατότητα  στον άνθρωπο να λύσει τα προβλήματα του αλλά και να βελτιώνει συνεχώς τις συνθήκες διαβίωσης του, ουσιαστικά δηλαδή έχει έντονο ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Το ότι ο άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί σωστά αυτή τη δυνατότητα ώστε να υπάρχει ωφέλεια για όλους δεν είναι πρόβλημα που αφορά την τεχνολογία αλλά πρόβλημα που αφορά την παιδεία και την ηθική του ανθρώπου σαν ον. 

     Η τεχνολογία και η έρευνα ικανοποιούν την ανθρώπινη ανάγκη για κατανόηση και έλεγχο του περιβάλλοντος του ανθρώπου  και το να ζητήσει κάποιος να σταματήσουν  θα σήμαινε το τέλος της πρόοδου και την ταυτοποίηση του ανθρώπου με τα υπόλοιπα ζώα τα οποία δεν παράγουν ούτε τεχνολογία ούτε πολιτισμό αλλά βασίζονται μόνο στα φυσικά τους εφόδια.

       Ο μόνος τομέας της τεχνολογίας που θα μπορούσε να σταματήσει είναι αυτός που αφορά τα οπλικά συστήματα που σκοπό έχουν την καταστροφή της ανθρώπινης ζωής. Εκεί όντως το ερώτημα που θέτει το τηλεοπτικό σποτ , αντίστοιχα διατυπώμενο θα ήταν απόλυτα σωστό. Όμως αυτό θα αφορούσε μόνο την κακή χρήση της τεχνολογίας, η οποία όπως και κάθε τι άλλο που αφορά τον  άνθρωπο έχει μια θετική και μια αρνητική πλευρά.

     

Άμεση δημοκρατία

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=7154

      Στη σύγχρονη εποχή  γίνεται λόγος για την άμεση δημοκρατία, η οποία ως ένα βαθμό έχει πρότυπο την δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας. Στην άμεση δημοκρατία ο πολίτης καλείται να αποφασίζει για κάθε θέμα διακυβέρνησης.

       Εκ πρώτης όψεως η άμεση  δημοκρατία φαίνεται δίκαιη. Σε τελικό συμπέρασμα οι αποφάσεις  αφορούν τους πολίτες και αυτοί θα πρέπει να τις παίρνουν. Αν μάλιστα  σκεφτεί κανείς ότι με το σημερινό σύστημα της αντιπροσώπευσης στη δημοκρατία συχνά οι αντιπρόσωποι του λαού τον παραπλανούν ή αθετούν τις υποσχέσεις τους σίγουρα η άμεση δημοκρατία εξασφαλίζει με βεβαιότητα  ότι θα εκφράζεται απόλυτα η λαϊκή βούληση.

      Για να υπάρχει όμως σωστή διακυβέρνηση θα πρέπει να υπάρχει μέριμνα και  για την ορθότητα του τρόπου λήψης των αποφάσεων. Μια μεγάλη πτυχή του θέματος θίγεται στο σύνδεσμο που παραθέτω απάνω. Δηλαδή ότι η δημοκρατία πρέπει να προστατεύει τις μειοψηφίες και να λειτουργεί ως κράτος δικαίου. Αν κυβερνά μόνο η γνώμη της πλειοψηφίας είναι αναπόφευκτο να καταπιεστούν οι μειοψηφίες.Έτσι για παράδειγμα σε μια χώρα με γηρασμένο πληθυσμό θα ήταν εύκολο να ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο που θα αύξανε τις συντάξεις και θα μείωνε τους μισθούς αν υπήρχε άμεση δημοκρατία.

      Μια ακόμα σημαντική ένσταση για την άμεση δημοκρατία  είναι η ενημέρωση του πολίτη για τα διάφορα θέματα, η ύπαρξη διάθεσης για ενημέρωση  στον καθένα προσωπικά, αλλά και η δυνατότητα ενημέρωσης του πολίτη. Πιο απλά αντιλαμβανόμαστε ότι είναι δύσκολο για τον κάθε πολίτη  να είναι επαρκώς  ενημερωμένος για το κάθε θέμα  διακυβέρνησης . Και όταν λέμε για κάθε θέμα εννοούμε από τα πιο τετριμμένα μέχρι και αυτά που είναι τόσο σημαντικά ώστε να απαιτείται ακόμα και σήμερα που ισχύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ένα δημοψήφισμα. Ο κάθε πολιτικός σήμερα δεν αποφασίζει για τα θέματα αυτά μόνος του αλλά έχει μια ομάδα ειδικών που τον ενημερώνουν επαρκώς για το θέμα πέρα από την προσωπική έρευνα που οφείλει να κάνει και ο ίδιος. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως η πολιτεία σήμερα προβλέπει πως οι πολιτικοί δεν πρέπει να εργάζονται αφού ουσιαστικά η δουλειά που πρέπει να κάνουν (άσχετα με το τι γίνεται σήμερα!)  είναι η ενημέρωση τους για όλα τα ζητήματα διακυβέρνησης.Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να συνδυάσει την βιοποριστική του εργασία με την επαγγελματική -γιατί τόσο καλή θα πρέπει να είναι αν ο άνθρωπος αυτός παίρνει αποφάσεις- γνώση για τα κοινά. Όπως έχει ειπωθεί : "ο καθένας μπορεί να έχει γνώμη αλλά έχει γνώση για να έχει γνώμη?" Σίγουρα ένας ενεργός πολίτης πρέπει να έχει διαμορφωμένη μια άποψη μέσα  σε ένα γενικό πλαίσιο αλλά δεν είναι δυνατό να γνωρίζει ή να καταπιάνεται με όλες τις σχετικές λεπτομέρειες. Ο ρόλος του αντιπροσώπου  είναι να κάνει κατανοητές αυτές τις λεπτομέρειες και να τις λάβει υπόψιν  του πάντα όμως βασιζόμενος ότι δρα με βάση τον γενικότερο τρόπο σκέψης των πολιτών που τον επέλεξαν. Επιπλέον ο πολιτικός- αντιπρόσωπος έχει χρέος να αναφέρει σωστά στον πολίτη τις αρχές και το πρόγραμμα πάνω στο οποίο θα κινηθεί και να δρα έτσι ώστε να εκπροσωπεί  ουσιαστικά τον πολίτη.

      Εδώ πρέπει να αναφερθεί επίσης ότι  η άμεση δημοκρατία προϋποθέτει και την ικανότητα του πολίτη να αναπτύσσει δικές του προτάσεις διακυβέρνησης. Είναι εύκολο για τον καθένα να  στηρίξει ή να απορρίψει ένα νομοσχέδιο αλλά είναι σίγουρα πιο δύσκολο να συντάξει κάποιος ένα δικό του. Σίγουρα, για διάφορους λόγους, δεν έχει ο κάθε πολίτης αυτή την δυνατότητα.Ουσιαστικά δηλαδή  στην άμεση δημοκρατία,στην καλύτερη περίπτωση οι περισσότεροι πολίτες καταλήγουν να  καλούνται να εγκρίνουν ή όχι προτάσεις  μερικών συγκεκριμένων πολιτών που διαθέτουν τα μέσα,την ευφράδεια, την γνώση  αλλά και την εξειδίκευση να αναπτύξουν προτάσεις για ένα θέμα. Το ίδιο ακριβώς όμως συμβαίνει και στην αντιπροσωπευόμενη δημοκρατία. Η διαφορά όμως είναι ότι στην αντιπροσωπευόμενη δημοκρατία είναι πιο εύκολο να υπάρχει εμπειρία για το θέμα προς ψήφιση σε 300 για παράδειγμα άτομα  παρά σε ολόκληρο τον πληθυσμό μιας χώρας. Η λαϊκή βούληση θα εκφραστεί από το γεγονός ότι οι αντιπρόσωποι του λαού θα  χρησιμοποιήσουν και την εμπειρία/γνώση  τους για το θέμα αλλά θα πρέπει να λάβουν υπόψιν τους και το γενικότερο πλαίσιο βάσει του οποίου έχουν υποσχεθεί στους πολίτες πως θα κινηθούν-θα λαμβάνουν δηλαδή τις αποφάσεις.

Έτσι σε μια αντιπροσωπευόμενη δημοκρατία  η γνώση για τα θέματα συμβαδίζει ώς ένα βαθμό με την λαϊκή βούληση  (είναι πιο εύκολο να έχει πλήρως ενημερώμενα λίγα άτομα παρά ένα ολόκληρο κράτος) ενώ σε μια άμεση δημοκρατία τον κύριο λόγο τον έχει η λαϊκή βούληση ( ο καθένας μπορεί να υποβάλλει μια πρόταση για όλα τα θέματα χωρίς να είναι απαραίτητο να είναι ενημερωμένος). Σε μια σωστή αντιπροσωπευόμενη δημοκρατία αποτελεί σφάλμα για ένα πολιτικό να ισχυριστεί πως δεν είναι ενημερωμένος για κάτι που ψηφίζει.

     Φυσικά δεν πρέπει να απορρίπτουμε τελείως την άμεση δημοκρατία. Κατά τη γνώμη μου είναι εύκολο να εφαρμοστεί σε τοπικά επίπεδα π.χ. μια γειτονιά -μια συνοικία μπορεί να καλείται να αποφασίσει μόνη της  σε τι δημόσιο έργο προτιμά να ξοδευτούν κάποια κονδύλια που της αντιστοιχούν.-Όχι όμως και να αποφασίσει και το ύψος των κονδυλίων που θα πρέπει να της δίνονται από το κράτος-Με την έννοια δηλαδή ότι καθένας  πρέπει να αποφασίζει για πράγματα που του είναι αρκετά οικεία και τον αφορούν άμεσα, δεν επηρεάζουν αρνητικά  τρίτους και είναι θέματα για τα οποία έχει ενημέρωση. Επίσης έμφαση θα πρέπει να δοθεί και στην παράδοση προς αποδοχή η μη νομοσχεδίων που προτείνονται από πολίτες στο κοινοβούλιο που όμως θα ελέγχονται από τους αντιπροσώπους του κοινοβουλίου ως προς την ορθότητα/νομιμότητα/συνταγματικότητα τους. Επίσης με την άμεση δημοκρατία θα μπορούσε να εκλέγεται ένα θεσμικό πρόσωπο όπως ο πρόεδρος της δημοκρατίας ώστε να δρα ανεξάρτητα από πολιτικά συμφέροντα όταν κρίνει πως εφαρμόζονται αντιλαϊκές πολιτικές. 

      Συνοψίζοντας πιστεύω ότι  σίγουρα το πολιτικό μας σύστημα πρέπει να γίνει πιο ανοιχτό στους πολίτες όχι όμως να μετατραπεί σε οχλοκρατία. Η ανάγκη εξυγίανσης της αντιπροσωπευόμενης  δημοκρατίας δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθεί αλλά να μετατραπεί ώστε η συνεισφορά των πολιτών σε αυτή να είναι ουσιαστικότερη αλλά και πιο ωφέλιμη,